تو را دل دادم ای دلبر، شبت خوش باد من رفتم .. تو دانی با دل غم خور، شبت خوش باد من رفتم ... اگر وصلت بگشت از من ، روا دارم روا دارم .. گرفتم هجرت اندر بَر، شبت خوش باد من رفتم ... ببُردی نورِ روز و شب ، بدان زُلف و رخ زیبا .. زهی جادو زهی دلبر، شبت خوش باد من رفتم ... به چهره اصل ایمانی ، به زُلفین مایه ی کُفری .. ز جور هر دو آفت گر ، شبت خوش باد من رفتم ... میان آتش و آبم از این معنی مرا بینی .. لبان خشک و چشم تر ، شبت خوش باد من رفتم ... بدان راضی شدم جانا ، که از حالم خبر پرسی .. از این آخر بُود کمتر ، شبت خوش باد من رفتم ...

آری این واله منم ،، منم آن برگ خزان دیده ی پیر.. که به دستان پُر آوازه ی باد ،، همچو زندانی سرگشته اسیر ... من آن برگ به زیبایی، سبز ،، منم آن پیرهن ِ قامتِ بید .. ساز پاییز زد آواز فراق ،، قرعه ی مرگ ِشب و صبح سپید ... گذر عمر چنان زردم کرد ،، چون خزان حکمروا شد بر باغ .. همه شب اشک به بالین تا صبح ،، قصه شد ،قصه ی دوری و فراق ... آخر از شاخه جدا افتادم ،، دگرم طاقت بر خاست نبود .. رهگذر ِ غافل در زیر پای ،، تن خشکیده شکست و جان ستود ... ناله ای سرد از این تن بر خاست ،، که همی شکوه از این ماتم بود .. آن صدایی که کسی آن نشنید ،، آن صدا زجه و آه من بود ... آخرین لحظه مردن حرفی ،، نفسی خشکید بر روی لبم .. خِش خِشَم حادثه ی بی گنُهیست ،، و از این فاجعه من در عَجبم ...